Wczoraj zgodnie z zapowiedzią wybraliśmy się na łąkę Tonie i wykonaliśmy ciekawy i efektowny eksperyment - w ciągu 2 sekund wytworzyliśmy małą chmurę.Od normalnej chmury różniła się jednak tym, że była dosyć ciepła... według naszego termometru - nawet bardzo!

  Katalityczny rozpad nadtlenku wodoru na wodę i tlen.
`
Odczynniki: 
   * nadtlenek wodoru H2O2 (perhydrol) 30 %, 
   * dwutlenek manganu MnO2 w postaci pyłu (na czubek łyżeczki).
`
Sprzęt do doświadczenia: 
   * duża kolba stożkowa z grubego szkła, 
   * kuweta, 
   * łyżeczka do spalań,
   * rękawice gumowe,
   * osłony twarzy dla wszystkich uczestników.
`
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Bezpieczeństwo – doświadczenie z tych bardziej niebezpiecznych - tylko pod nadzorem chemika. Nadtlenek wodoru o stężeniu powyżej 3% jest parzący, a także może powodować samozapłon niektórych substancji – nie jest to więc substancja, którą chciałoby się mieć w domu. Jednocześnie nie wolno używać do tego doświadczenia nadtlenku wodoru o wyższy stężeniu niż 30% - grozi wybuchem.  Dwutlenek manganu jest substancją trującą. Uwaga na wydzielające się opary - zawierają cząsteczki nieprzereagowanego nadtlenku wodoru, więc są parzące. Zamieszczamy film abyście nie musieli wykonać tego doświadczenia samemu. Robiąc je, robicie to na własną odpowiedzialność!
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
`
Co to jest nadtlenek wodoru? To „tlenek wodoru” z dodatkowym atomem tlenu. A pewnie wiecie, że tlenek wodoru o wzorze H2O – to po prostu woda. Czyli jest to woda, która połączyła się z dodatkowym tlenem. Ten tlen jest dość łatwo oderwać, poprzez zastosowanie specyficznych substancji, które co prawda nie reagują z nadtlenkiem wodoru, ale sprzyjają odrywaniu tlenu (wyobraźmy sobie cząsteczki tych substancji jako „nożyczki” odcinające atomy tlenu.
`
Takie związki, które samo nie wchodzą w reakcje, ale im sprzyjają, nazywamy KATALIZATORAMI.
`
W naszym przypadku katalizatorem jest dwutlenek manganu. Działanie tego czarnego proszku na nadtlenek wodoru jest piorunujące – praktycznie w jednej chwili cały wolny tlen jest uwalniany, a powstałe przy tym ciepło jest tak wielkie, że część powstałej w wyniku rozpadu wody odparowuje, tworząc obłoczek. Reakcja robi duże wrażenie.
`
Wykonanie: 
`
Na otwartej przestrzeni, z dala od zabudowań i ludzi, do kolby stożkowej odmierzamy 100 ml 30% nadltenku wodoru (zachowujemy szczególną ostrożność, aby nie rozlać tej żrącej substancji na ubranie czy ciało, nosimy osłonę twarzy).
`
Sprawdzamy kierunek wiatru – ustawiamy się od strony wiatru.
`
Na koniec łyżeczki nabieramy odrobinę katalizatora (MnO2). Wsypujemy proszek szybkim ruchem do kolby i odsuwamy się.
`
Z kolby błyskawicznie unosi się obłok pary. Pozostaje w niej woda z zawiesiną MNO2, który – jak mówiliśmy – nie wszedł w reakcję chemiczną. Pomiar naszym termometrem wykazał, że zawartość kolby rozgrzała się do temperatury 73 stopni C.
`
=================================
ZOBACZ FILM Z DOŚWIADCZENIA
=================================
`
Ola i Eryk