Każdy naród, kultura i religia ma swoją historię i swoją wersję wydarzeń. Szczególnie wszyscy interesują się powstaniem świata. Nic dziwnego, w końcu jakoś nas to dotyczy. Dziwne, że początki często są kuchenne. Oto kolejny przykład. Tym razem z "kuchni chińskiej." ;-)

Na początku było wielkie jajo. A w jaju - pomieszane ze sobą niebo i ziemia. Zupełny chaos. W samym środku tego chaosu narodził się Pan-ku, który każdego dnia,  jak zarodek w jajku, rozwijał się i rósł. Trwało to osiemnaście tysięcy lat, czyli dość długo. W końcu Pan-ku zrobiło się ciasno i smutno - bo w koło było ciemno. Jajo pękło i niebo oddzieliło się od ziemi. Niebo powstało z tego co jasne i czyste, a ziemia z tego co ciemne i mętne.
 Pan-ku mógł rozprostować ręce i nogi i dalej rosnąć. Pan-ku stał na ziemi, a nad głową trzymał niebo i odpychał jedno od drugiego, bo gdyby się połączyły, znów byłby chaos.
Pan-ku pracował tak przez  kolejne osiemnaście tysięcy lat. Wraz z nim rosły również niebo i ziemia. Gdy były już wystarczająco duże i mocne, przyszedł kres na Pan-ku. Nawet tacy tytani jak on starzeją się i w końcu umierają. Pan-ku umarł jednak niezwyczajnie. Jego oddech przemienił się w wiatr i chmury, głos w burzę, a  poszczególne części ciała zaczęły przekształcać się w różne twory natury. Lewe oko stało się słońcem, a prawe księżycem, włosy przemieniły się w planety i niezliczone gwiazdy. Krew dała początek rzekom, żyły przemieniły się w drogi, a ciało stało się urodzajną glebą. Teraz cząstki jego ciała istnieją w otaczającej nas przyrodzie. Wierzy się też, że z jego dobrego nastroju bierze się pogoda, a ze złości - niepogoda.
Gdy będziecie robić sobie jajecznicę, (czy dzieci to potrafią?) przypomnijcie sobie, że trzymacie w ręku starochiński model wszechświata.