Zastanawialiście się kiedyś co znaczy powiedzenie „Syzyfowa praca" lub kim był Syzyf? Nie? Tak jak myślałem, Syzyf był kró...

Syzyf był królem, królem wielkiej i bogatej krainy zwanej Koryntem. Był także ulubieńcem bogów, którzy czasami zapraszali go na uczty i przyjęcia.  Była to z ich strony wielka łaska, ponieważ żaden inny człowiek nie posiadał takiego przywileju. Bogowie tak go lubili, że czasami zwierzali się mu i wyjawjali swoje słabostki. Syzyf miał jedną wadę, skłonność do plotkarstwa. Gdyby nie ona to „żyłby długo i szczęśliwie". Pewnego razu, na uczcie, przez przypadek wyjawił jedną z tajemnic Zeusa i Bogowie postanowili, za karę,  zabić go. Jednak sprytny Syzyf powiedział swojej żonie, żeby po śmierci nie chowała go. Gdy umarł, to nie mógł dojść do Krainy Zmarłych (tak wiem, że wiecie, że inaczej to Hades) i błąkał się bez celu. W końcu Hades zlitował się nad nim i wysłał go z powrotem na ziemię, pod opieką boga śmierci, Tanatosa. Syzyf kazał uwięzić Tanatosa i żył znowu w swoim pałacu. Hades po jakimś czasie zorientował się, że nikt nie umiera i przypomniał sobie o Syzyfie. Uwolnił Tanatosa i zabrał Syzyfa do krainy śmierci. Jednak za przewinienia, jakie uczynił, bogowie kazali mu wtaczać  głaz na szczyt wysokiej góry. Była to praca bez końca: gdy już miał ją zakończyć,  to się potykał lub głaz  wyślizgiwał mu się z rąk. Syzyfowa praca to praca bez końca.
Artykuł zaproponowany przez klubowicza: Tytusa.