Imperium rzymskie w ciągu wieków powiększało swoje terytorium, rosła jego potęga i wzmacniały się jego wpływy. W szczytowym momencie w roku 117 n.e.zajmowało większość południowej i zachodniej Europy, pas wybrzeża Afryki Północnej z Egiptem, Azją Mniejszą, Syrię i Palestynę.

Cesarz Hadrian, który objął tron cesarski w 117 roku, rozkazał wybudować system fortyfikacji na granicach. Wzniesiono linie umocnień złożonych z obozów wojskowych, strażnic, drewnianych palisad, murów, rowów i wałów ziemnych, które broniły granic przed barbarzyńcami w Brytanii, nad Renem i w Recji, Dacji i północnej Afryce.
Z rozkazu Hadriana został zbudowany imponujący mur przecinający wyspę między zatoką Solway, a ujściem rzeki Tyne. Budowlę tę do dzisiaj nazywa się murem Hadriana. Został on zbudowany z kamienie poza końcowym, zachodnim odcinkiem usypanym z ziemi pokrytej darnią. Jego długość wynosiła 118 kilometrów, a wysokość 4 i pół metra, a z blankami 6 metrów. Wzdłuż muru po północnej stronie wykopano głęboki rów, a po drugiej - zbudowano drogę wojskową, a przy niej co jedna milę wojskową strażnicę, ponad 140 wież i co najmniej 16 fortów.Żołnierze pełniący wartę w strażnicach i wieżach pomiędzy fortami przesyłali sobie sygnały przy pierwszych oznakach niebezpieczeństwa.