"Widziałem potwora!" - czyli na tropie prawdziwych śladów baśniowych stworów

Do cesarskiego dworu zbliżał się bogaty orszak. Piękne, zdobione kolczugi i bogate futra rzucały się w oczy mieszkańcom grodu i licznym gościom.
„To sam słowiański książę Mieszko jedzie odwiedzić Cesarza!" - podawano sobie z ust do ust. Nagle tłum zamarł. Za długim szeregiem koni prowadzono przedziwne zwierzę - miało cztery nogi i kopyta, ale długa szyja i wielki garb przerażały widzów. „Potwór!" - rozległo się wśród tłumu. Ale zwierz człapał spokojnie, co ośmielało widzów.
Wieczorem na cesarskim dworze podarowano władcy niezwykły dar - wielbłąda. Rycerz Joachim zagadnął barczystego woja Siemka:
- Skąd macie takiego potwora?
- Książę zakupił go od Saracenów, tam podobno ich wiele. Ja też ich wiele widziałem u saraceńskich kupców. Nie jest tak straszny jak ten jaszczur na waszej tarczy.
- Potwora, którego noszę na tarczy zabił mój pradziad w dalekiej Szwecji. Zwą go Wiwernem.
- To dziwne, byłem w Szwecji, gdy odprowadzałem księżniczkę Świętosławę...
- Nie widziałeś panie Wiwerna? Nic dziwnego, ostatniego zabił mój dziadek! - pochwalił się nieszczerze Joachim.
- Mój dziadek pod Krakowem też zabił skrzydlatego gada. Jeszcze niedawno pełno tego w Europie było - pojednawczo dodał Siemko. Zamilczał, że sposób w jaki zabito smoka, nie był zbyt rycerski.

Na tarczach obecnych gości roiło się od gryfów, smoków, wiwernów, morskich węży, syren i centaurów. Waleczni byli ci pradziadkowie...
Czy naprawdę potwory zasiedlały europejskie lasy i wody? Czy dawno, dawno temu  można było spotkać smoka, elfa i czarodziejkę? O tym jak powstawały takie opowieści i jak posługiwano się nimi dowiecie się na zajęciach.
 

 

 

Zainteresuj się dodatkowymi aktywnościami, które wpisujemy w indeksie dzieci. CZYTAJ >>>