Na przełomie XIX i XX w. powstało wiele koncepcji idealnego "miasta jutra". Tylko nieliczne udało się zrealizować i to w bardzo ograniczonym stopniu.

Przez wieki miasta rozrastały się stopniowo i powoli. Ale w XIX w. to się zmieniło. Wówczas miała miejsce tzw. rewolucja przemysłowa. Rzeczy potrzebne do codziennego życia coraz rzadziej wyrabiali rzemieślnicy, zaczęto otwierać wielkie fabryki, które produkowały wszystko szybciej i taniej. Do pracy w fabrykach potrzebni byli ludzie, dlatego coraz więcej osób przeprowadzało się do miast. Spowodowało to ogromne problemy mieszkaniowe – całe rodziny musiały mieszkać w maleńkich mieszkaniach. Stare miasta otoczone były murami, trudno więc było je rozbudować. Dlatego zaczęto zastanawiać się co zrobić, żeby poprawić tą sytuację.
 
Jednym z pomysłów była budowa miast linearnych, autorstwa Arturo Soria y Mata. Chciał on wybudować długie, ciągnące się nawet kilkanaście kilometrów miasta, usytuowane wzdłuż torów kolejowych. Wewnątrz takiego długiego pasa mieściłaby się komunikacja, wodociągi, przewody elektryczne, a także ważne budynki, takie jak ratusz, straż pożarna, pogotowie, policja w otoczeniu ogrodów z basenami. Po obu stronach takiego zielonego pasa ciągnęłyby się domy oraz fabryki, oddzielone zielenią.
 
Inna koncepcja to miasta-ogrody Ebenezera Howarda. Chciał on stworzyć takie miejsce, które będzie łączyć zalety mieszkania w mieście (blisko do pracy, do rodziny i przyjaciół, dużo sklepów i punktów usługowych, łatwy dostęp do kultury – teatrów, oper, a później też kin), z zaletami mieszkania na wsi (świeże powietrze, dużo zieleni, dostęp do terenów rekreacyjnych). Miasta-ogrody miały być satelitami miast centralnych. To znaczy, że wokół istniejących miast, w mniej więcej równej odległości miało powstać kilka mniejszych miast, o wielkości do 32 000  mieszkańców, czyli wielkości dzisiejszego Nowego Targu czy
Dzierżoniowa. Wokół takiego miasta miały rozciągać się ogrody, a za nimi tereny rolne. W centrum miasta miał się znaleźć ogród, wokół którego usytuowano najważniejsze budynki w mieście, takie jak ratusz czy straż pożarna. Budynki byłyby otoczone parkiem, coś na kształt krakowskich Plant. Dopiero wokół nich pojawiłyby się domy mieszkalne, z wewnętrzną Główną Promenadą, przy której znajdowałyby się sklepy oraz przedszkola czy szkoły. Za zabudowaniami ulokowane byłyby fabryki, oddzielone od domów pasem zieleni. Tak skonstruowane miasta byłyby połączone z miastami centralnymi i z sąsiednimi miastami koleją. Howard nie tylko stworzył teoretyczną wizję miasta, ale również doprowadził do wybudowania pierwszych miast opartych na tej koncepcji. Idea ta jest bardzo popularna i wciąż rozpowszechniana, ale zrealizowanie jest w pełni nie wydaje się możliwe.
 
Kolejną koncepcją, o której sobie opowiemy do miasto przemysłowe Tony Garniera. Nowe miasto miało być podobne do miasta-ogrodu pod względem ilości mieszkańców. Miasto było czytelnie podzielone na strefy: przemysłową, mieszkalną, rekreacyjną. Dzielnice byłyby połączone siecią komunikacyjną.
 
Ville Contemporaine to niezrealizowana wizja francuskiego architekta Le Corbusiera. Twierdził on, że miasto może tylko wtedy rozwijać się prawidłowo, gdy ludzie zamieszkają wspólnie w wielkich skupiskach, nawet 3 mln metropoliach. Zamiast pojedynczych domów, które zajmują dużo miejsca powstałyby bloki z mieszkaniami, sklepami, punktami usługowymi, przedszkolami. Nie byłyby to jednak ciasno ustawione, ciemne i zimne kamienice, w których ludzie musieli mieszkać do tej pory, ale wolnostojące bloki. Takie rozwiązanie, zdaniem Le Corbusiera, pozwoliłoby na wprowadzenie zieleni oraz na lepsze
doświetlenie mieszkań. Ulice miały biec po estakadach, 20-30 m nad ziemią, tak aby ludzie spacerujący wśród zieleni nie musieli przekraczać drogi. (Więcej o Le Corbusierze i jego wizjach poczytasz w artykułach Le Corbusier i architektura na miarę człowieka, Krótka historia bloku i Dom jest maszyną do mieszkania).