Czym różni się tipi od wigwamu? Jak długo trwa budowa jurty? Kilka ciekawostek...

Tipi to rodzaj namiotu Indian Ameryki Północnej. Nazwa oznacza dosłownie „miejsce gdzie się żyje”. W tipi mieszkali przedstawiciele plemion koczowniczych, polujących na bizony. Stawianie tipi było obowiązkiem kobiet. Wejście znajdowało się zawsze od wschodu. Wnętrze namiotu tworzył krąg o średnicy 5 m. Konstrukcję ścian stanowiły długie, 8-metrowe drągi, ustawiane w specjalny sposób. Drągi pokryte było skórami bizonów lub płótnem. Skóry lub płótno musiało być zszyte tak, aby stanowiło półkole. Dolna krawędź przymocowywano kołkami do ziemi. Wewnątrz tipi palono ognisko, dlatego na szczycie potrzebny był otwór, przez który uchodził dym.
 
Wigwam to również siedziba Indian Ameryki Północnej, ale nie przenośna. Zbudowany był z prętów drewnianych lub zgiętych młodych drzew. Przybierał formę kopuły lub tunelu. Wigwam pokrywany był korą, matami trzcinowymi lub skórami. Podobnie jak w tipi na górze znajdował się otwór dymny. Odmianą wigwamy był wikiup, kopulasta chata o owalnym kształcie, zbudowany podobnie jak wigwam, z drewnianych tyczek pokrytych trawą, trzciną, sitowiem, matami, materiałami. Wikiup był jednak schronieniem sezonowym. Wikiup miał przeważnie 3-5 m średnicy i 2-3 m wysokości, był więc stosunkowo mały. 
 
Jurta to trochę inny rodzaj namiotu, spotykany na terenach Turcji, Mongolii, a także w dalekowschodniej Rosji, północnych Chinach i w Kazachstanie. Tereny te mają bardzo niekorzystny klimat. Zimą dochodzi do tempetatury -50 stopni Celsjusza, latem jest bardzo upalnie. Jurta można zmontować w ciągu pół godziny. Konstrukcję tworzą drewniane kraty ścienne oraz dach z prętów drewnianych. Pokrycie składa się z kilku warstw materiału i jest dodatkowo ocieplane. Ciekawe jest to, że jurtę mebluje się przed jej zbudowaniem, ponieważ drzwi i okna są za małe, aby przecisnąć przez nie wszystkie sprzęty.

Igloo to po prostu „dom” (w języku inuktitut), zbudowany z bloków śniegu, zamieszkały przez Inuitów na Artktyce i Grenlandii. Stanowi tymczasowe schronienie dla myśliwych w ciągu zimy lub sezonowe domy dla całej rodziny. Do igloo prowadziło długie, prawie 3 metrowe, niskie wejście. Naprzeciwko lokalizowano śnieżną platformę, pokrytą gałęziami, futrami i skórami, która służyła jako miejsce do spania. Czasami budowano otwór okienny zasłonięty taflą lodu lub foczym pęcherzem. Igloo mogło być zbudowane przez jedną wprawioną osobę w ciągu pół godziny. Typowy blok śniegu, z którego budowano miał wymiary 100-120 cm długości, 50-60 cm szerokości i ok. 20 cm grubości. Temperatura wywnętrz igloo wynosiła około 0 stopni Celsjusza, co w porównaniu z temperaturą na zewnątrz, pozwalało normalnie funkcjonować (zdj. Banff Lake Louise).
W którym z tych domów chciałbyś zamieszkać?