Jak to tata stał się autorytetem i jest z tego bardzo dumny...

Kiedyś, gdy młody miał kilka miesięcy, przeczytałam w mądrych książkach, ze fascynacja tatą zaczyna się w wieku 9 lat. Patrząc wtedy na moich dwóch mężczyzn, stwierdziłam, że to chyba niemożliwe. Do dziś pamiętam, jak młody biegał z kupą w gaciach, bo... ja byłam akurat w kościele. Zaraz po powrocie usłyszałam błagalny głos: żoneczko... no nie dałem rady go przebrać... I tak sobie pomyślałam, że coś takiego jak porozumienie dwóch moich mężczyzn jest niemożliwe. A jednak stało się... I nawet nie wiem dokładnie kiedy. Mój mąż stał się idolem dla mego syna. I to w różnych aspektach. Mąż jest informatykiem, a młody uwielbia przyglądać się składaniu komputerów, sam zresztą w wieku 2 czy 3 lat rozkręcił tacie śrubokrętem komputer;). Oprócz tego tata zwany jest pieszczotliwie: leguskiem, bo... wieczorem, gdy Mimek kładzie się spać woła: Legusku, poleż ze mną, no, tak Cię proszę, gdybyś mógł... No i polegują w jednym wąskim łóżku, zwykle po 10 minutach męskich rozmów (nawet nie wiem o czym), słychać chrapanie... zwykle męża, nie syna! Razem latem grają w piłkę (ulubiony trawnik męża za domem przestał być ważny), razem rozwiązują trudne zadania matematyczne (tata go dopinguje w zadaniach typu: po podwórku chodzą 24 nogi, a kur jest dwa razy więcej niż psów, ile jest psów?), razem grają w gry komputerowe, razem piszą sobie nocne sms-y, gdy młody jest na zielonej szkole, razem oglądają „Gwiezdne Wojny”. Ostatnio, gdy przyszłam po Mimka do szkoły na tablicy było pytanie: Kto jest moim autorytetem? I obok wymienieni sławni ludzie: Jan Paweł II, Kubica. Otwieram ksiażkę Mimka: Moim autorytetem jest tata! PS. Mąż kazał mi tą książkę zostawić na pamiątkę;)